تبلیغات
دانش بومی
  • تازه ترین مطالب:
آخرین مطالب
ملاک رأی دادن شایستگی باشد نه دوره گردی

ملاک رأی دادن شایستگی باشد نه دوره گردی

 جلال یوسفی*

چند سالی است که کاندیداهای مجلس شورای اسلامی از همان ابتدای سال اول نمایندگی نماینده مجلس، این عده برای معرفی خود به مردم، شروع به خانه گردی می کنند.من بارها این طرز« گداصفتانه» رد کرده و اعلام کرده ام این گونه برخورد نه در شأن مردم محترم ممسنی بزرگ ( و نه هیچ جای دیگر) است و نه خود کاندیداها. با این اوصاف روز به روز بر شاخ و برگ پیدا کردن این برنامه ها زیاد می شود. این گونه برخورد ها به نظر این بنده حقیر اشکالاتی بر آن وارد است که در زیر به طور فشرده به برخی از این اشکالات اشاره خواهم کرد:


 منطقه ما( ممسنی بزرگ) از توسعه عقب افتاده است.توسعه به معنای توسعه ای که اندیشمندان توسعه بدان توجه دارند و نه پخش کردن پول، سیب زمینی، آرد و روغن و ... بین مردم، که این گدا پروری است و توهین به مردم شهید پرور ماست.

1.توهین به شعور ملت

2. پایین آوردن شأن خود کاندید در حد گدایی و دریوزگی

3. ایجاد مزاحمت برای مردم و هدر دادن وقت خود، مردم و همراهان ومشکلات  احتمالی ناشی از این سفرها

4. هدر دادن هزینه های زیادی که می تواند این هزینه ها صرف توسعه و پیشرفت شهرستان گردد.

5.مرسوم کردن یک عادت و رسم در جامعه که در کارنامه این افراد به عنوان یک مورد منفی در زندگی می ماند.

6. .....

بنابراین پیشنهاد می شود:

1.  در موعد قانونی تبلیغات،  کاندیداهای محترم با نوشتن رزومه خود( اعم از اجرایی، فرهنگی ، علمی و ....) و توزیع آن در محافل عمومی، در جلساتی که برگزار می شود، حاضر شده و پس از ایجاد سخنرانی به سؤال های مردم پاسخ بگوید و از برنامه ای که قبلاً تد وین کرده و به مردم ارایه داده، دفاع نماید.

2. مردم فهیم نیز پس از بررسی زندگی کاندیدا و موفقیتشان در کارها( بر اساس آن چه به آنان  واگذار شده و نه آن که به هر راهی و آویزان شدن به دیگران به دست آورده اند) به آن کس که اصلح تشخیص دادند، رأی دهند.

3. موضوع دیگری که جا دارد به مردم خوب ممسنی بزرگ عرض کنم این است که این رسم غلط( دوره گردی کاندیداها) به دیگر همسایگان ما هم سرایت کرده است. بیایید این رسم را که خود بانی آن       بوده ایم، خودمان نیز آن را منسوخ کنیم.

4. کاندیدایی که پول دارد و این همه خرج می کند، برای چه این همه خود را به آب و آتش می زند.چنین آدم هایی پس از ورود به مجلس چه قدر حقوق بگیرند تا جای این هزینه ها را پر کنند.آیا این شائبه پیش نخواهد آمد که این آقایان شاید برای خدای ناکرده پست و مقام و زرو و قدرت در این راه قدم گذاشته اند؟!

5. کاندیداهای محترم به مردم و به ویژه مسؤلین محلی قول کار و یا مسندی ندهند.این موضوع باعث شده است که عده ای از این مسؤلین از وقت مردم و ( حتی خودشان) را هدر داده و برای این که بعداً به مقامی برسند، به دنبال کاندید یا کاندیداهایی راه می افتند. نتیجه چنین نماینده ای در آینده و اطرافیانش در جریان توسعه از پیش معلوم است!

6. مردم عزیز، فهیم و با درک و شعور ممسنی بزرگ ، آن چه ما را دور هم جمع کرده است، فرهنگ متشرکمان است. این ایل ممسنی یعنی این که ما و همه آن برادران فارس و ترک و عرب و سایرین که در بین ما هستند ، در یک نقطه مشترکیم و آن این است که اعم از بکش، دشمن زیاری، جاوید، رستم و برادران قشقایی ما در ماهور میلاتی و بقیه همه در یک پیکره به نام ممسنی زندگی می کنیم و دارای مخرج های مشترک زیادی هستیم. نباید، این ساختار ایلی ، موجب گردد که ما از « طایفه گرایی» ضربه بخوریم. گاه یک فرد از طایفه ما به مجلس می رود که شایستگی اش از افراد دیگر طوایف شاید کمتر باشد. از این رو شما بدانید آنان که این ساختار را برای عشایر از هزاران سال چیدند، هدف شان از این چیدمان              « همبستگی و یکپارچگی» بود و نه « تضاد و تنش».

7. مردم عزیز، همشهریان خوبم

در این دوره از از قرن حاضر که دنیا به سمت و سوی توسعه پایدار به پیش می رود، متأسفانه به هر دلیل یا دلایل که نمی خواهم به آن بخش بپردازم، منطقه ما( ممسنی برزگ) از توسعه عقب افتاده است.توسعه به معنای توسعه ای که اندیشمندان توسعه بدان توجه دارند و نه پخش کردن پول، سیب زمینی، آرد و روغن و ... بین مردم، که این گدا پروری است و توهین به مردم شهید پرور ماست. من این ها را توهین به مردم منطقه می دانم و هیچ وقت آن مسؤلین را نیز نخواهم بخشید. پس بیایید، به سمت و سویی برویم که بتوانیم برای بچه هایمان نه ماهی آماده کنیم، بلکه نحوه ماهی گیری را به آنان آموزش بدهیم.زیرا منطقه ممسنی سرشار از زمین هایی است که قابلیت و استعداد بهترین کشاورزی را دارند، اما به دلیل عادتی که ما به برخی از نهاده ها داریم و از سوی دیگر نبود برنامه کشت که موجب ضرر هم گردیده است؛ همیشه مردم فقیر هستند، بسیاری از این نهاده به آب زیادی و نوع خاک خاصی احتیاج دارد. چرا ما تغییر نوع کشت ندهیم؟! چرا نباید برنامه کشت داشته باشیم، چرا نباید تعاونی هایی در چارچوب اینجوها درست کینم. تا کی باید دولت ها برای ما تصمیم بگیرند؟ آن هم دولت هایی که متخصصین شان بویی از دانش و معرفت بومی ندارند و فقط برآنند که آن چه را در لابلای کتاب خوانده اند بدون توجه به ساختار جامعه، فرهنگ جامعه و .... پیاده کنند.

به امید روزی که بتوانیم دست به دست هم بدهیم و منطقه خودمان را بسازیم.

بعداً نیز با هم خواهیم بود. تا آن زمان به امان خداوند صانع 

*. دکتری تخصصی(PhD) در جامعه شناسی اقتصادی و توسعه، نویسنده و پژوهشگر



 جمعه 1394/01/28  14:36    admin