..... دانش بومی - سوز دل


دانش بومی موتور توسعه پایدار
درباره وبلاگ:

آرشیو:

طبقه بندی:

آخرین پستها :

صفحات جانبی:

نویسندگان:

آمار وبلاگ:


Admin Logo themebox

سوز دل

نوشته شده توسط:admin
جمعه 1391/04/23-01:52

باز شب جمعه آمد و من در تنهایی خویش به یادش افتادم، اما این جمعه نمی دانم چرا رنگی دگر دارد.

بسوزد دلی که می سوزد دلان را              نبیند هیچ کس داغ جوان را

بیت  عجیبی است، با دو معنی متفاوت لفظی و معنوی اما چه کنم از دل بر آمد نوشتم شاید بر دل نشیند. 

  بنال ای بلبل از داغ جدایی            شب آخر بود که نزد مایی

بنال ای دل ز این داغ جگر سوز      جگر را با کمر در هجر او دوز


.................................                 ......................................[1]

بتاب ای مه شبی غمگین دارم        تو گویی بر تنم زنجیر دارم

...........................                       ......................................

بتاب ای مه که خالی هست جایش      به خوابم هم نمی آید نگاهش

بنال ای دل دو چشمم سو ندارد              دلم زی مردمان هم خو ندارد

بنال ای دل فتاد آتش به جانم                  نه بر جسمم که بر روح و روانم

بنال ای دل زدوران جدایی                      ندانم تا کجا از ما سوایی

....................................                         .....................................

دلی درد و دو چشمی کور دارم              نظر هر لحظه خود بر گور دارم

که را دیدی خبر زی من ندارد           مگر آن کس زجو گندم بر آرد

.....................................                    .......................................

بنال ای دل گلم را باد برده                گرفت از ما خدا برخاک برده

بنال ای دل گل عمرم ربودند         خودم دیدم که برخاکش سپردند

خودم دیدم که چشمان باز بودش      تو گویی که دلی را راز بودش

خودم دیدم غسالی غسل می داد         تن زیبا و نرم را غسل می داد

خودم دیدم که بازو زخم دارد                     تو گویی او زمن خود اخم دارد

خداوندا حیا و شرم دارم                              زبعضی حرف ها آزرم دارم

خداوندا که را همرزم دانم                           گشایم سفره دل تا توانم

علی(ع) نیستم که اندر راه باریک                 درونم را بریزم چاه تاریک

منم بابا چنین آتش به جانم                           چگونه آتش مادر بدانم

در این دنیا تو تا مادر نباشی                          چگونه عطر مادر را بپاشی

دگر را دیدن و خود را ندیدن                      شنیدن کی بود مانند دیدن

به نه ماه طفلکی در سینه دارند                      درون سینه شان مهرش بدارند

بدانها می دهند از شیره جان                         زبیماری شان خود می دهند جان

بسی شب ها که بر بالینشانند                        به راه پاکشان جان می فشانند

.....................................                              ...........................................

و.....................

                                 جلال باب شما در شهر تهران

                            بود هر روز و شب نالان و گریان

 



[1] - جاهایی که نقطه چین است نشان آن است که در این بین ابیاتی حذف گردیده است.



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 1391/06/27 22:43

نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic